eco schools

Αποκτήσαμε την πράσινη μας σημαία και είμαστε περήφανοι που ανήκουμε στα οικολογικά σχολεία της Κύπρου.

ανακοινωσεις υγιεινη και ασφάλεια blue

cach

You are here:

Home Από τη Διεύθυνση ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ
ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ PDF Print

 

Κάποτε εμείς οι γονείς αλλά και οι εκπαιδευτικοί δίνουμε υπερβολική σημασία στο γνωστικό/νοητικό τομέα ανάπτυξης του παιδιού και ξεχνούμε πόσο πιο σημαντικός είναι ο κοινωνικοσυναισθηματικός του κόσμος. Οι σχέσεις του δηλαδή με τον εαυτό του, πόσο πιστεύει στις δυνατότητες του, πόσο θάρρος έχει να εκφράζει την άποψη του, να διεκδικεί το δίκαιο του, αλλά και οι σχέσεις του με τους γύρω του. Πόσο τους σέβεται, πόσο πειθαρχημένο και οριοθετημένο είναι να επικοινωνεί σωστά, να αποδέχεται , να ακούει , να σέβεται την άποψη του άλλου , να συνομιλεί και να καταλήγει σε μια λύση που ικανοποιεί τόσο τον ίδιο όσο και τον απέναντι του.

Ένα φυσιολογικά αναπτυσσόμενο παιδί δεν υπάρχει περίπτωση αφού όλα εξελίσσονται ομαλά να μη μάθει να αναγνωρίζει τα χρώματα, τα σχήματα, τους αριθμούς, τα μαθηματικά σύμβολα, να μάθει να γράφει, να διαβάζει κ.τ.λ. Τα παιδιά κατακτούν τις πιο πάνω γνώσεις ανάλογα με το βαθμό ωριμότητας των νοητικών τους λειτουργιών. Κάποια παιδάκια ίσως τα κατακτήσουν από τα 2 τους χρόνια άλλα στα 3 ή στα 4 ή και στα 5-6 τους χρόνια.

Νιώθουμε περήφανοι και καμαρώνουμε όταν το παιδί μας στα 3-4 τους χρόνια ξέρει να γράφει το όνομα του ή όταν στα 4-5 του χρόνια διαβάζει τις πρώτες του λεξούλες ή στα 2-3 του χρόνια χειρίζεται άψογα τις ηλεκτρονικές συσκευές.(IPAD, ΚΙΝΗΤΑ, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΛ/ΣΤΕΣ) ή αναγνωρίζει όλες τις μάρκες των αυτοκινήτων από τα σήματα τους.

Μήπως όμως τελικά είναι για άλλες αξίες που θα πρέπει να έχουμε ως στόχο, γονείς και εκπαιδευτικοί , να νιώθουμε περήφανοι;

Μήπως τελικά ο κοινωνικοσυναισθηματικός κόσμος του παιδιού θα πρέπει να μπει στις προτεραιότητες μας;

Ας επενδύσουμε εμείς οι ενήλικες στην προσωπικότητα του παιδιού μας ,στην καλή σχέση του με τον εαυτό του και στη σωστή επικοινωνία του με τους γύρω του και τους συνομίληκους του.

Είναι ουτοπία να θεωρούμε ότι τα παιδιά της ηλικίας του νηπιαγωγείου «είναι μικρά ακόμα , δεν καταλαμβαίνουν». Το παιδί βλέπει, ακούει, παρακολουθεί, μιμείται, διαισθάνεται, απορροφά και αφομοιώνει ότι βρίσκεται στο περιβάλλον του από πολύ μικρό και σιγά σιγά τα υιοθετεί, τα αποδέχεται σαν πρότυπο, τα εγκρίνει σαν «νόμιμα» γιατί είναι καθημερινός θεατής μόνο σ’αυτό το οικογενειακό ή σχολικό περιβάλλον.

 

Ας δώσουμε λοιπόν πρώτα απ’όλα ευκαιρίες στα παιδιά μας να δημιουργήσουν, να πεοραματιστούν, να κατασκευάσουν και να εκφραστούν. Ας περιορίσουμε τα υπερβολικά «ΟΧΙ» καιι «ΜΗ» . Ας δεκτούμε το γεγονός ότι ένα παιδί θέλει να γνωρίσει τον κόσμο γύρω του, έχει ανάγκη να τον εξερευνήσει, να τον γευτεί, να τον αγγίξει. Δώστε του την ευκαιρία χωρίς υπερβολικές απαγορεύσεις οι οποίες δεν βοηθούν καθόλου στην ενίσχυση της συναισθηματικής τους ανάπτυξης. Καταπιέζονται, αποδυναμώνονται τους κόβετε τα φτερά τους, και μετά δυσκολεύονται να εκφραστούν, να πουν την άποψη τους, να διεκδικήσουν, να κρίνουν το σωστό από το λάθος, να πειραματιστούν κι ας αποτύχουν. Αντίθετα δίνοντας τους ευκαιρίες εξερεύνησης τονώνουμε την αυτοεκτίμηση τους.

Θέστε από την αρχή τους κανόνες και τα όρια σας μέσα στο σπίτι. Η σταθερότητα αποτελεί το Α και το Ω για την  ισορροπημένη συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού μας. Ένα παιδί που έχει διαφορετικούς κανόνες στο σπίτι, διαφορετικούς στη γιαγιά και στον παππού, διαφορετικούς στο σχολείο για όμοια θέματα τότε αυτό προκαλεί νευρικότητα στο παιδί και συναισθηματική ανασφάλεια. Ξεκινά να χειρίζεται τους ενήλικες , να πεισμώνει έντονα και να μην υποχωρά με τίποτα και τελικά να δυσκολεύεται να προσαρμοστεί σε ένα πλαίσιο καθημερινής ρουτίνας με κανόνες, όρια και εκτέλεση απλών οδηγιών. Είναι λοιπόν απαραίτητο οι ενήλικες που αναμειγνύονται στο μεγάλωμα του παιδιού να συμφωνήσουν ότι θα τηρούν τους ίδιους κανόνες όσο αφορά τη διατροφή του παιδιού, τις ώρες του ύπνου του, τον τρόπο που θα κοιμάται και πού, πώς διαχειριζόμαστε το κλάμα του, κ.τ.λ….Πρώτοι υπεύθυνοι για τους κανόνες αυτούς είναι οι ίδιοι οι γονείς οι οποίοι οφείλουν στη συνέχεια να καθοδηγήσουν και τις γιαγιάδες και παππούδες. Έτσι το παιδί μεγαλώνει με περισσότερη σταθερότητα με αποτέλεσμα η καθημερινότητα να είναι πιο εύκολη για όλους και το σημαντικότερο είναι ότι θα χουμε ένα παιδί ισορροπημένο, ήρεμο, χαρούμενο και συναισθηματικά ασφαλές γιατί απλά οι ενήλικες γύρω του ξέρουν τι θέλουν , τι ζητούν από αυτό και πώς το μεγαλώνουν.

Δώστε ευκαιρίες στα παιδιά να συναναστραφούν με άλλα συνομίληκα παιδιά. ΜΗΝ επεμβαίνετε άσκοπα στο παιγνίδι τους. Ακόμα και όταν δεν συμφωνούν σε κάτι, παρακολουθήστε τα από απόσταση κι αν δείτε πως βρήκαν τη λύση από μόνα τους, και είναι και τα δύο ικανοποιημένα ΜΗΝ ΕΠΕΜΒΕΙΤΕ. Ας μην βιαζόμαστε να δίνουμε τη λύση στα παιδιά μας προτού καν τους αφήσουμε να την σκεφτούν , να την περιεργαστούν, να την επεξεργαστούν.

Αναθέστε στα παιδιά μικρές ευθύνες από πολύ νωρίς, μόλις αρχίσουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Δίνετε τους οδηγίες μέσα στο σπίτι να εκτελούν μικρές δουλίτσες . π.χ να τακτοποιεί τα παπουσάκια του σε μια συγκεκριμένη θέση, να συμμαζεύει τα παιγνίδια του όταν τελειώνει, να βάζει το πιατάκι του στο νεροχύτη, να βάζει τα βρώμικα ρουχαλάκια του στο πλυντήριο…Αυτά τα μικρά και τόσο πολύτιμα βοηθούν το παιδί να είναι πιο αυτόνομο , ανεξάρτητο , τονώνει την αυτοπεποίθηση του, νιώθει περισσότερη συναισθηματική ασφάλεια στον προσωπικό του χώρο, μαθαίνει να σέβεται , να αγαπά και να φροντίζει το χώρο που ζει και μεγαλώνει αλλά και τα άτομα που ζουν μαζί του. Νιώθει ότι έχει τη δική του θέση μέσα στο σπίτι και ότι αυτή η θέση έχει τη δική της αξία.

Ένα πολύ ντροπαλό παιδί ,ένα εσωστεφές παιδί θα πρέπει να το ενθαρρύνετε περισσότερο να εκφράζει την άποψη του και να διεκδικά αυτό που δικαιούται. Ρωτήστε το πιο συχνά την άποψη του για απλά πράγματα που αφορούν την καθημερινότητα σας π.χ Τι φρούτο θες σήμερα μπανάνα ή μήλο; ,Ποιο από τα 2 παραμυθάκια θες να διαβάσουμε απόψε; , Ποιο παντελονάκι θες να φορέσεις το μπλε ή το καφέ;.  Στις σχέσεις του με τους φίλους του αν παρατηρήσετε πως συχνά δεν διεκδικά και αποδέχεται τις παρεμβάσεις των άλλων παιδιών παθητικά, χωρίς το ίδιο να εκφράζει την άποψη του  ή του αρπάζουν από τα χέρια του το παιγνίδι που κρατά και δεν κινητοποιείται, θα ναι καλό να επεμβαίνετε στην αρχή παίζοντας το ρόλο του διευκολυντή. Εξηγήστε του πως θα μπορούσε να διεκδικήσει ή πως μπορεί να μοιραστεί το παιγνιδάκι με το άλλο παιδάκι.

Το παιδί είναι σημαντικό αν θέλουμε να είναι δίκαιο στη ζωή του να βλέπει και να βιώνει τη δικαιοσύνη τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο του. Τόσο με τ’αδελφάκια του όσο και με τους φίλους του. Φράσεις του τύπου «Δώσε τη μπάλα στον αδελφό σου που είναι πιο μικρός», ή « Δώσε επιτέλους  την κούκλα στην αδελφή σου για να σταματήσει να κλαίει» θα πρέπει να αποφεύγονται. Όταν αυτή η τακτική επίλυσης διαφορών είναι μόνιμη συνήθεια της οικογένειας αυτό καταντά πολύ καταπιεστικό για τα πιο μεγάλα αδελφάκια και τους δίνεται η εντύπωση πως οι μικροί κι αυτοί που κλαινε θα πρέπει πάντα να κερδίζουν. «Ας γίνω λοιπόν κι εγώ μικρός και να ξεκινήσω να κλαίω ίσως κερδίσω κι εγώ κάποια φορά» Και εδώ είναι που αρχίζουν οι έντονες ζήλιες και η παλινδρόμηση των παιδιών. Κάθε κατάσταση και κάθε σύγκρουση των παιδιών θα πρέπει να την διαχειριζόμαστε με ισορροπία και σκεπτικισμό. Χωρίς επιπολαιότητες και αυτοματισμούς απλά για να «βρούμε την ησυχία μας». Από μας θα εξαρτηθεί πως το παιδί θα μάθει να χειρίζεται σιγά σιγά από μόνο του τις συγκρούσεις του και να ξεχωρίζει τη δίκαιη από την άδικη λύση.

Ας μάθουμε στα παιδιά μας να αποδέχονται τη διαφορετικότητα του καθενός. Είτε κάποιος είναι πιο εύσωμος ή φορά γυαλιά ή κατάγεται από άλλη χώρα ή έχει πρόβλημα με την ακοή του ή έχει κάποιο κινητικό πρόβλημα δεν σημαίνει πως έχει λιγότερη αξία σαν άνθρωπος.

Πιστέψτε στο παιδί σας για να πιστέψει κι αυτό στον εαυτό του. ! Δείξτε του έμπρακτα την εμπιστοσύνη σας  αλλά και εκφράστε του την λεχτικά. Ενθαρρύνετε το παιδί και επιβραβεύσετε  την προσπάθεια του όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα.

Αποφεύγετε εκφράσεις του τύπου «είσαι ο καλύτερος», «είσαι η πιο όμορφη από όλες» , «σήμερα φοράς τα πιο ωραία απ’όλους σήμερα», «είσαι ο πιο δυνατός». Τέτοιες υπερβολές κάποιες φορές (άθελα μας) παραφουσκώνουν τα μυαλά των παιδιών , έχουν ψηλές απαιτήσεις από τον εαυτό τους και μετά απογοητεύονται εύκολα όταν τελικά διαπιστώσουν πως δεν είναι «οι καλύτεροι», ή «οι δυνατότεροι» ή «οι ομορφότεροι»…… Σημασία έχει η προσπάθεια! .

Τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν, απλά έχουμε την ευλογία να τα έχουμε στη ζωή μας και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε  για αυτά είναι να επενδύσουμε στην προσωπικότητα τους . Ας δώσουμε λοιπόν έμφαση στα παιδιά μας στις πιο σημαντικές αξίες της ζωής αν θέλουμε να τους δούμε ευτυχισμένους  και ως ενήλικες.

Δέσπω Λάμπρου Αναστάση

Διευθύντρια

«Πουπού η αλεπού»